تتمه ذوالقعده


1. صلح حدیبیه

در سال ششم هجرت در ماه ذى القعده پیامبر (صلى الله علیه و آله ) براى اعمال عمره قصد مكه فرمودند(748). تعداد مسلمانان همراه با آن حضرت 1220 یا 400 نفر بودند، و براى قربانى 70 شتر به همراه خود بردند.
آنان از مسجد شجره احرام بستند، و در یك منزلى مكه در محلى به نام حدیبیه بر سر چاهى توقف نمودند. آب چاه به اندك زمانى تمام شد و چون به آن حضرت خبر دادند، به معجزه نبوت آب چاه آن قدر زیاد شد كه مثل چشمه مى جوشید.
كفار از حركت باخبر گشته مانع ورود حضرت به مكه شدند. آن حضرت بیعتى دیگر به نام ((بیعه رضوان )) از اصحاب گرفتند. قرار شد آن حضرت سال بعد حج و عمره را قضا كنند و قرار دادى بین مسلیمن و كفار منعقد شد، كه طبق شروطى تا ده سال جنگ بین آنان نباشد. گروهى از صحابه از این صلح دلتنگ شدند، و عمر بن خطاب گفت : ((در نبوت محمد شك نكردم مانند روز حدیبه (749 )))، به پیامبر (صلى الله علیه و آله ) مى گفت : ما چگونه به این خوارى گردن نهیم و به این مصالحه رضایت دهیم !!
حضرت فرمودند: من پیامبر خدایم و كارى جز! حكم خداوند نمى كنم . عمر گفت : تو به ما گفتى به زیارت كعبه مى رویم و عمره انجام مى دهیم ، پس چه شد؟ پیامبر (صلى الله علیه و آله ) فرمود: آیا گفتم امسال این كار انجام مى شود؟ عمر گفت : نه ! فرمود: پس چرا مجادله مى كنى ؟!!
در بازگشت از حدیبیه سوره فتح بر آن حضرت نازل شد(750).

پی نوشته ها :