ولادت امام حسین (علیه السلام )

در این روز در سال 4 ه‍ آقاى شهیدان و سرور و سالار شیعیان و دلباختگان ، اشك هر مؤ من ، امام زاهد عباد، شهید غریب ، عطشان نینوا حضرت ابا عبدالله الحسین الشهید (علیه السلام ) عالم را به نور خود منور فرمود(483). اقوال دیگر در ولادت آن حضرت پنجم شعبان (484) و سى ام ربیع الاول (485) و دوازدهم رجب است (486).
 
القاب امام حسین (علیه السلام )

نام مبارك آن حضرت در تورات شبیر و در انجیل طاب است (487). پدرشان مولانا و مقتدانا امیر المؤ منین على بن ابى طالب (علیه السلام ) و مادرشان حضرت ولیه الله و حبیبته خاتون دو سرا صدیقه كبرى فاطمه زهرا (علیها السلام ) است .
كنیه آن حضرت ابوعبدالله و كنیه خاص آن حضرت ابو على است (488). القاب حضرت الشهید، السعید، السبط الثانى ، الامام الثالث ، الرشید، الطیب ، الوفى ، السید، الزكى ، المبارك ، تابع لمرضات الله است (489).
 
پیامبر (صلى الله علیه و آله ) در ولادت امام حسین (علیه السلام )

هنگامى كه خبر ولادت آن حضرت به پیامبر گرامى (صلى الله علیه و آله ) رسید، به خانه امیر المؤ منین (علیه السلام ) آمدند و به اسماء فرمودند تا مولود را بیاورد. اسماء حضرت را در پارچه اى سفید پیچید و خدمت رسول اكرم (صلى الله علیه و آله ) آورد. پیامبر (صلى الله علیه و آله ) در گوش ‍ راست آن حضرت اذان و در گوش چپ اقامه فرمودند(490).
روز اول یا هفتم ولادت امین وحى الهى جبرئیل فرود آمد و عرض كرد: ((سلام خداوند بر تو باد اى پیامبر، این نوزاد را را به نام پسر كوچك هارون شبیر نام بگذار، كه به عربى حسین گفته مى شود. چون على (علیه السلام ) براى شما بسان هارون براى موسى بن عمران است ، جز آنكه شما خاتم پیامبرانى (491))).
به این ترتیب نام پر عظمت ((حسین )) از جانب پروردگار براى دومین فرزند فاطمه (علیها السلام ) انتخاب شد. در این رز ملائكه آسمانها براى عرض تهنیت به مناسب این ولادت خدمت پیامبر (صلى الله علیه و آله ) رسیدند و از خاك قبر آن بزرگوار براى پیامبر (صلى الله علیه و آله ) آوردند و به آن حضرت تعزیت نیز گفتند.
یكى از معجزات روز ولادت آن حضرت این بود كه فطرس ملك یا دردائیل پناه به آن امام مظلوم برد و خداوند او را بخشید و او را به مقام قبلى اش ‍ بازگردانید(492).
 
دوران زندگى امام حسین (علیه السلام )

آن حضرت شش سال و چند ماه با جد گرامى خود رسول اكرم (صلى الله علیه و آله ) بود. مدت سى سال با پدر بزرگوار خود مولاى متقیان امیر المؤ منان (علیه السلام ) زندگى كرد، و در جمل ، صفین و نهروان شركت داشت (493).
در دوران زمامدارى غاصبانه عمر، امام حسین (علیه السلام ) در سن ده سالگى وارد مسجد شد و خلیفه دم را به منبر پیامبر (صلى الله علیه و آله ) مشاهده كرد كه سخن مى گفت . از منبر بالا رفت و فریاد زد: ((از منبر پدرم فرود آى (494)))!
بعد از شهادت امیر المؤ منین (علیه السلام ) همراه و شریك رنجهاى امام حسین (علیه السلام ) بود، و شاهد بود كه معاویه و دیگر منافقین و كافران چگونه دهان آلوده خود را به بدگویى پدر بزرگوارش امیر المؤ منین و برادرش امام حسن (علیه السلام ) مى گشایند.
پس از آنكه امام مجتبى (علیه السلام ) را مظلومانه شهید كردند؛ امامت به آن وجود سراپا جود رسید، و بعد از مصائب و اذیتها و زخم زبانها، در روز عاشورا آن حضرت را به شهادت رسانیدند(495).
در این روز توقیع مبارك از ناحیه امام زمان (علیه السلام ) در رابطه با ولادت امام حسین (علیه السلام ) به قاسم بن علاء همدانى صادر شد(496 ).

پی نوشته ها :